Wennemarsje

Bedrijfsgym

Wie Erben Wennemars volgt op Twitter weet precies wat een 'Wennemarsje' is. Deze score was bij mij zojuist: lengte 1.85, gewicht 78.3 kg. Mijn schaatsheld woog de laatste keer een ons lichter, maar hij is ook 2,5 centimeter korter. Dus ik ben behoorlijk tevreden met mijn goddelijke lijf. Nu nog een keer schaatsen leren!

Elk nadeel hep ook een voordeel, orakelde een andere (niet de mijne) sportheld. Qua werken zit het momenteel wat tegen bij deze kleine zelfstandige. Budgetten, bezuinigingen, tering en nering, etcetera. Met dank aan de financiële sector die er door gebrek aan toezicht een zooitje van maakte. Aan diezelfde wantoestanden heb ik nu dus dat machtige lichaam te danken, tijd zat voor bedrijfsfitness.

Voor een bijna 55-jarige bezit ik de conditie van een renpaard. Net nog drie kwartier op de crosstrainer, 83 push ups en dik 400 crunches. Straks nog even stretchen en mediteren. Want een gezond lijf verdient immers ook een sprankelende geest. Niet teveel in het verleden of de toekomst, maar bezig met wat is. Daarna misschien nog een stukje fietsen. Op de nieuwe dienstfiets die de belastingdienst vorige week meefinancierde.

De lichamelijke toestand was begin deze eeuw wel effe anders. De lengte is nog hetzelfde maar ik woog op enig moment maar liefst dik 85 kilo. De vadsigheid was een gevolg van te vaak en te lang in een muf kantoor, de verleidingen van een ongezonde kantine en te weinig beweging. Een jaar of acht geleden ging het roer om. Naast de zeekajak verscheen de crosstrainer in mijn routine. Daarna verdwenen het muffe kantoor en kantinevoer uit mijn leven. Twee jaar later zat ik op het huidige gewicht.

Een belangrijk verschil is er tussen Erben en mij. Hij droomt vooral van de Elfstedentocht. Ik ga deze dit jaar fluitend en voor de derde keer in drie jaar varen in de kano. Een kleine 200 kilometer nonstop in pakweg 32 uur. Ben er klaar voor en heb er zin an. Vooral in het biertje aan de finish.

Pis a rainbow

Lek lek

De Lek is lek. De waterstand is al dagen twee meter lager dan normaal. Schade aan de steigers van de jachthavens en volop klagende bootjeseigenaren op Twitter. Maar elke medaille telt twee kanten. De strandjes van de Lek zijn enorme zandvlaktes geworden; het hoeft alleen nog maar een graadje of 25 warmer te worden. Normaal is het kribvak op de foto gevuld met water tot aan de rietkragen rechts boven op de foto.

Waarom Rijkswaterstaat de rivier liet leeg lopen, begrijpt intussen niemand in of rond de Culemborgse haven. Zelfs een gemeentelijk opzichter, die gisteren met een aantal collega's druk was om de schade aan de steigers te beperken, snapt de maatregel niet. Jammer dat Rijkswaterstaat sociale media als Twitter en Facebook niet gebruikt om het beleid beter uit te leggen en om vragen te beantwoorden. Een gemiste kans om te luisteren en in gesprek te gaan met de argeloze belastingbetaler. Of is het arrogantie?

Ik vind het verder prima. Ons aluminium roeibootje ligt keurig op het ijs aan een drijfsteiger. En de omstandigheden zijn prachtig om te peddelen, we waren vanmorgen zelfs met z'n drieën. Het stroomde niet zo hard meer als de afgelopen dagen. Maar het was toch nog lekker varen. Stroomop zonder de luwte van de kribben. En volop stroomaf komende ijsschotsen. Sommige zo dik dat je er niet meer doorheen zakte.

De mooie foto's die ik onderweg wilde maken zijn vanochtend niet gelukt: m'n toestel meldde keurig netjes dat het te koud om te fotograferen. Maar maatje Jan de Bliek maakte gisteren tijdens een solo-expeditie de foto hiernaast. Op m'n Facebook staat ook nog een kort filmpje van Jan's tochtje

Insha'Allah

De pont bij Culemborg ging donderdagochtend uit de vaart vanwege de lage waterstand. In al die jaren heb ik het nog nooit zo laag gezien; de koppen van de kribben kwamen zo goed als droog te liggen. In twee dagen ging het peil van 305 naar 92 centimeter boven NAP op vrijdagmiddag. Rijkswaterstaat vond het woensdagmiddag nodig om de stuwen in de Lek open te zetten. Vanwege een vaag verhaal over eventueel vastvriezende onderdelen en kruiend ijs. Of zo.

Hoe dan ook. Woensdagavond stroomde de rivier als een tierelier. Terwijl het land aan de buis was gekluisterd vanwege de Rayonhoofden, kon ik het niet laten om toch maar even een stukje te gaan peddelen. Stroming, sterren, volle maan, weinig wind en een beetje vrieskou. Ideale omstandigheden. Gek genoeg was ik de enige op ons wekelijkse trainingsavondje. Anderen waren ziek, moesten oppassen, hadden een dikke knie of gingen nog even schaatsen. Dat werd dus een snelle non-stop Beusichem en terug.

Alleen peddelen is eigenlijk mooier dan in een groepje. Je bent je veel meer bewust van je omgeving. Van de duizenden opvliegende ganzen. En ik raak gemakkelijker in een soort van meditatieve toestand. Op enig moment werd ik één met de boot, peddel, het water, de omgeving en mezelf. In die prettige omstandigheid raak je gemakkelijker als niemand tegen je aan zit te leuteren.

Opnieuw antwoord op de vraag: 'in die kou het water op in zo'n wankel bootje is dat niet levensgevaarlijk dan?' Vast wel. Maar ik voel me geen moment in gevaar, ben goed getraind (ook in koud water) en naar omstandigheden gekleed. Vermoedelijk is het dagelijkse verkeer veel gevaarlijker. Bovendien, als je tijd gekomen is, dan ga je sowieso. Insha'Allah/Deo Volente (doorhalen wat niet van toepassing is).

Trots op!

Het is ze gelukt. Onze Marjan schaatste vandaag 150 km op de Weissensee. Haar John zelfs 200.

Beiden haalden met deze prestatie duizenden euro's op voor meer onderzoek naar de verschrikkelijke taaislijmziekte.

Twee weken geleden peddelden en roeiden we, met deelnemers van heinde en verre, ook wat geld ter ondersteuning bij elkaar. De peddelaars op de Lek en de roeiers op de machine. De rivier was voor hen te woest die zondagochtend.

"Hoewel het echt verschrikkelijk koud was, hebben wij het niet koud gehad! Dat kwam omdat wij regelmatig terugdachten aan alle donaties en lieve woorden van fietsvrienden, van kano- en roeimaatjes, van oude en nieuwe vrienden, van familieleden (zelfs uit Canada), van goede zakelijke relaties.... Echt uit alle hoeken en gaten, soms geheel onverwacht en daardoor erg bijzonder, kwamen de donaties en lieve emails binnen. Deze aandacht was hartverwarmend. We hebben samen bijna 5500 euro bijeen gebracht voor wetenschappelijk onderzoek. Alle skate4air deelnemers gezamenlijk hebben 275.000 euro bij elkaar geschaatst!", melden de twee koene schaatshelden.

Elfstedentraining

De natie maakt zich weer eens op voor dé Elfstedentocht. Of kijkt op tv naar De Hel van '63. Intussen trainen wij onverstoorbaar door voor de 'one and only'; de nonstop-11steden per zeekajak begin september. Een pittige training gisteravond op de Lek met slechts twee deelnemers: Cees en ik.

Ruim vijf graden onder nul en NO4, volgens de tabellen een gevoelstemperatuur van circa -15 graden. Toch hebben we het amper koud gehad. Want afdoende gekleed. Op de terugweg begon Cees zelfs te klagen over te warm. Het was een lastig tochtje. De skegen vriezen muurvast en daardoor is het moeilijker varen tegen de stroom en met de wind schuin van voren. Maar niet onoverkomelijk; met opkanten en boogslagen redden we ons ook wel.

'Onverantwoord', zal menig reaguurder roepen. Dat loopt wel los. Per ongeluk omgaan, doen wij niet. En stel dat het onverhoopt toch gebeurt, dan kunnen we beide eskimoteren. Ook in koud water zijn we 'bombproof', we oefenen in de winter wekelijks. Vervolgens zijn we natuurlijk nat en afgekoeld. Maar met de wind en de stroom in de rug zijn we snel weer terug in de haven. En van hard peddelen krijgen we het vanzelf weer warm. Ik vermoed dat forensen die zich dagelijks in de ochtendspits storten, meer risico lopen dan wij. Bovendien gaan de meeste mensen dood in bed.

Pauzeren doen we bij dit soort omstandigheden in de boot, in de luwte van een krib. Om te voorkomen dat we te hard afkoelen. Terug in de stalling zijn de boten bedekt met misschien wel een halve centimeter ijs. Ook anoraks en moffen zijns deels voorzien van een isolerende ijslaag. Bijkomend voordeel: ik ben al jaren vrijwel niet meer verkouden en vermoed dat dit een gevolg is van de wintertrainingen. Rest nog de vraag of we klaar zijn voor de tiende 11steden? Voor 32 uur nonstop onderweg? Altijd!

Digitale deurmat

Wat is Facebook toch ingewikkeld. Vooral als je ook met groepen en pagina's aan de slag gaat. Als je net denkt dat je het door hebt, dan verandert er steeds van alles bij Facebook. Waardoor je opnieuw op zoek moet naar 'hoe het ook alweer zat' in de krochten van Facebook.

Althans zo lijkt het allemaal voor een doe-het-zelvende digibeet. Voor de NKB Commissie Zeekajakvaren bouwden Axel en ik een nieuwe site. Die meteen de papieren Mededelingen heeft vervangen. Onze artikeltjes verspreiden we sinds afgelopen najaar louter digitaal. De nieuwe postbodes heten RSS, Twitter en Facebook. RSS geeft je een seintje per mail. Via Facebook en Twitter zetten we een link in je timeline.

Natuurlijk gaat de digitale bezorging volautomatisch. Maar het heeft dus vooral bij Facebook de nodige moeite gekost om de meest geschikte manier te vinden. Dat is nu dus onze FB-pagina geworden. Een kwestie van 'liken' en de berichtjes vallen voortaan op je digitale FB-deurmat. We hebben inmiddels zo'n vijftien mensen 'die dit leuk vinden'. Op een account die we sluiten, hebben we nu nog een stuk of dertig vrienden. Daarvoor, op de in schoonheid gestorven FB-groep 'Voorwaarts Slag!!!!, telden we bijna vijftig vrienden. Facebookers genoeg onder zeekajakkers. Nu is het even afwachten of ze overstappen. Of dat ze denken 'gooi het maar in mijn bakkie'.

Dat laatste is ook goed natuurlijk. Overstappen hoeft niet, het kan. Persoonlijk hou ik meer van Twitter als digitale deurmat. Anderen zullen vasthouden aan RSS/mail. Velen zullen vermoedelijk geen van de drie mogelijkheden gebruiken en gewoon af en toe (al dan niet via een link in het maandelijkse BaZk'tje, onze nieuwsbrief) op de site kijken of er nog nieuws is. Naar verluidt zitten er in de achterban zelfs mensen die de artikeljes van de digitale Mededelingen eerst printen. Een enkeling in het oosten des lands schijnt die printjes zelfs eerst in een enveloppe te doen om die vervolgens per postbode aan zichzelf te versturen...